logo

Chili

04 May 2019

Wist je dat…

  • je een tent op een kleine Fiat kan zetten
  • je hier vaak dieren tegenkomt op de weg (alpaca’s, vossen, geiten, schapen, koeien, paarden, …)
  • je in San Pedro de Atacama maar in één winkel alcoholische dranken kan kopen
  • Spaans toch wel handig is in Zuid-Amerikaanse landen
  • je in Patagonië zelfs moet oppassen voor roofvogels die je eten proberen te stelen
  • Een Macchiato een klein koffietje is en een Latte moet bestellen wanneer je een Latte Macchiato bedoeld
  • de seizoenen hier andersom zijn als bij ons; als het bij ons zomer is, is het hier winter
  • er ook tweepersoonsbedden zijn van 1m20
  • het weer in Patagonië onvoorspelbaar is
  • je je eten altijd moet labelen als je in een hostel met een gezamenlijke keuken logeert; anders kan het wel eens zijn dat ze met je eten gaan lopen
  • de lama’s hier altijd versiert zijn. Zelfs als je er één in de middle of nowhere tegenkomt
  • Patagonië het mooist is in de herfst, omdat je dan die herfstkleuren hebt
  • je van bijna overal in Chili Argentinië kan zien in de verte
  • je best geen eten in je tent bewaard wanneer je gaat kamperen. Ratten durven deze helemaal kappot bijten, wanneer ze je eten ruiken.
  • je sommige actieve vulkanen kan beklimmen en als je geluk hebt zelfs de lava kan zien in de vulkaan
  • je hier glas in de gewone vuilbak mag smijten; sorteren doen ze hier niet
  • de vliegtuigmaatschappij Alitalia kei lekker eten geeft
  • je op de campings die gesloten zijn in Torrent del Paine nog wel gratis je tent mag opzetten; er zijn dan gewoon geen andere faciliteiten open zoals de douches en de WC’s
  • er riviertjes en watervallen op een glacier kunnen stromen
  • er heel veel smog in Santiago hangt en je daardoor zelfs de grote bergen die rond de stad staan niet kan zien
  • je je axe altijd aan de binnenkant van de berg moet zetten wanneer je een ijsberg beklimt met crampones; dit omdat je deze dan direct in de grond kan slagen, wanneer je van de berg valt
  • ze in Chili heel vaak gebruik maken van Uber en deze ook goedkoper zijn dan taxi’s
  • 30km wandelen op 1 dag veel te veel is in Patagonië
  • de goedkoopste campings in Torrent del Paine ook de mooiste zijn; Camping Dickson is veruit onze favoriet
  • je in geen enkel nationaal park in Chili mag roken
  • de trektochten in Torrent del Paine heel goedkoop zijn als je ze op je eigen doet en al je gerief zelf meeneemt; en onmenselijk duur zijn als je met een organisatie meegaat of op de camping nog een tent huurt of in één van de hostels slaapt
03 May 2019

Dag 20: Terug naar huis

Vandaag is het jammer genoeg al tijd om terug naar België te vertrekken. De tijd vliegt toch als je op reis bent!

Om 7u stonden we op en na onze bagage klaar te maken gingen we naar het ontbijt buffet van ons hotel. Het ontbijt was weer heel lekker en uitgebreid en er waren kei lekkere zelfgemaakte brownies.

We hadden een taxibusje gereserveerd om ons om 8u naar de luchthaven te brengen. Omdat de luchthaven vlakbij is hadden we gerekend om 2,5u van te voren daar te zijn. Het taxibusje was op tijd, maar de andere personen die mee moesten van ons hotel kwamen niet opdagen. Vijf andere personen hadden ook gereserveerd om 8u, maar er kwam maar één andere persoon opdagen. Na 20 minuten wachten besloot de taxichauffeur al maar goed om ons toch al weg te doen. We waren dus uiteindelijk 2u op voorhand aan de luchthaven.

Het inchecken verliep vlot. Sus moest wel heel dringend naar het toilet en bijna elke mannentoilet was afgesloten omdat ze die aan het kuisen waren. Na lang zoeken hebben we er al maar goed toch één gevonden die open was.

We hadden nog 5000 CLP over en een Frappuccino Java Chip van Starbucks kost 4800 CLP. We kochten er één om samen op te drinken en gaven de 200 CLP die we nog over hadden als drinkgeld.

Om 9u30 (een uur voor dat ons vliegtuig zou op stijgen) moesten we al boarden. We zaten naast elkaar in het vliegtuig en naast ons zat nog één andere man. De vlucht verliep vlot en duurde 13 uur. Om de tijd sneller te laten gaan keken we samen een film, las Sus een boek over Spring en speelden we Sudoku. De man die naast Sus zat knipperde heel de tijd in zijn handen. Was wel vervelend. De landing was ook heel zwaar. Door het slechte weer in Rome was er veel turbulentie. Het leek wel of je in een attractie van een pretpark zat. Je kreeg kriebels in je buik en het was wel een beetje eng.

Om 6u30 `s morgens (plaatselijke tijd) kwamen we aan in Rome. Door de lange vliegtuig en het grote uurverschil was het al de volgende dag. In Rome hadden we twee uur overstaptijd en om 8u35 steeg ons volgende vliegtuig al op. Deze keer was de stoel naast ons leeg, dus hadden we geen last van andere personen. Deze vlucht duurde iets langer als 2 uur en rond 11 uur landde ons vliegtuig in België. Onze bagage was er redelijk snel en om 12u namen we de trein al naar Berchem. Daar moesten we overstappen. Om 13u30 waren we terug in Herentals. Er was iets mis met de treindeuren en deze gingen pas open na 3 minuten.

Ons mama is ons komen halen en is nog aan Frituur Bij De Kiek gestopt voor een broodje bami. Hier sluiten we onze fantastische reis mee af. Chili was super! Ga het missen.

02 May 2019

Dag 19: Geysers El Tatio en Valle de Marte

De geysers van El Tatio stonden vandaag op onze planning. Ik had op verschillende blogs gelezen dat deze het bijzonderste zouden zijn met zonsopgang. Door de lichtinval zou je dan een space effect krijgen. De geysers zijn redelijk hoog gelegen en daardoor zou het er vooral ’s nachts en ’s morgens heel koud zijn. De uitbaatster van Wicked Campers had ons daarom aangeraden om anderhalf uur van daar te slapen en ’s morgens wat vroeger op te staan. We hadden haar raad opgevolgd, maar daardoor moesten we al opstaan om 4u30. Dan hadden we nog een half uurtje om uit ons bed te geraken en de tent op te bergen.

Sus had goed geslapen, maar ik iets minder. Er was deze nacht heel veel wind geweest en de zeilen van de tent flapperden heel hard en dat maakte veel lawaai. Op de auto konden we ze niet allemaal vasthangen, daar hadden we het materiaal niet voor. Ik vond de geluiden die we hoorde ook een beetje eng, soms leek het of er iemand rond onze auto aan het wandelen was. Ik vond het dus iets minder erg om al op te staan. Ik zag er alleen wat tegenop om uit de tent te komen en deze op te bergen. Want ook al waren we nog anderhalf uur van de geysers, ook hier was het al heel koud buiten.

Ik verschiet er zelf van, maar alles lukte 100% als gepland. We geraakte op tijd uit ons bed, liepen onderweg geen vertraging op en we waren zelfs nog een kwartiertje vroeger aan de geysers waardoor we nog tijd hadden om te ontbijten in de auto.

Het park kosten 10.000CLP (13,17€) per persoon om er binnen te geraken. Heel veel andere toeristen hadden de blogs blijkbaar ook gelezen en het was er daardoor heel druk. Ook waren er veel toerbusjes. De drukte stoorde gelukkig niet, doordat het park zo groot was.

Het park bestond uit een grote open vlakte met allemaal geysers. Door de zonsopgang kreeg je inderdaad een speciaal lichteffect. Door de rook die uit de geysers kwam in combinatie met de lichtinval, kreeg je een mysterieus effect. Op de grond lag ijs, omdat het warme water dat uit de geysers kwam daarna bevroos door de temperatuur van de lucht.

We hadden het er wel snel gezien en na een uurtje vertrokken we er al terug. Aan het park waren ook hotsprings, maar omdat het zo koud was zagen we er een beetje tegenop om ons zwemkledij aan te doen en achteraf uit het water te komen. Vandaar dat we besloten om deze over te slaan.

Onderweg terug naar San Pedro de Atacama zagen we een schattig vosje op de baan lopen. Ik stopte er vlakbij om er een foto van te trekken en het kwam naar onze auto toe. Het was wel wat voorzichtig, als we bewogen ging het een paar passen achteruit. Omdat we nog overschot hadden van ons ontbijt, kregen we het idee om dat aan het vosje te geven. Sus stapte uit de auto en gaf de overschot van de boterhammenworst. Het vosje kwam redelijk dicht en Sus kon hem voederen. Een tegenlinger zag dit en we kregen naar ons voeten. Blijkbaar zijn er meer vosjes in de regio die langs de baan wandelen uit de hoop dat toeristen stoppen om ze eten te geven. Hierdoor jagen ze zelf niet meer en lopen ze soms onder een auto. Dat wisten we niet, dus dan zijn we daar maar direct mee gestopt. We waren wel blij dat we een vosje gezien hadden. Was super schattig en we hadden dat nog nooit in het echt gezien.

Sus begon zich in de auto minder goed te voelen, hij had het ijskoud en hij had veel krampen. Hij probeerde wat te slapen. Ik reed de weg terug naar huis en onderweg zagen we ezels langs de baan staan, weien met kleine lama’s en prachtige landschappen. We reden ook langs de plaats waar we deze nacht geslapen hebben en deze zag er in het licht heel mooi uit. Denk dat het zelfs een viewpoint is of het begin van een wandeling, want er was een toerbusje met toeristen gestopt.

Vanuit San Pedro de Atacama reed ik rechtstreeks door naar Valle de Marte. Dit was vlakbij de Moon Valley en dus ook heel dicht bij San Pedro de Atacama. Sus begon zich wat beter te voelen. We denken dat hij last had van hoogte ziekte. Als je naar een hooggelegen plaats gaat, drink je best de dag ervoor geen alcohol. Dit verhoogt de kans op hoogteziekte. En Sus had gisteren veel pintjes gedronken, dus dat zou wel kunnen.

Valle de Marte, ook wel Death Valley of Mars Valley genoemd was een park met allemaal rode rotsen. Het was er heel mooi, maar het leek redelijk hard op Valle de la Luna dat we een paar dagen geleden bezocht hebben. De parken liggen naast elkaar, dus misschien ergens wat logisch. Denk dat ze er 2 aparte parken van gemaakt hebben om er meer geld uit te halen. We betaalden 3000CLP (3,95€) per persoon als inkomprijs.

We konden 2km door het park rijden en daar moesten we onze auto parkeren. Rechtover de parking was er een groep aan het sandboarden. Omdat het er gezellig was kregen we het idee om onze stoeltjes uit de auto te nemen en wat in het zonnetje te gaan zitten en naar het sandboarden te kijken. We haalden pintjes uit de auto, maar kregen naar ons voeten van één van de parkwachters. We mochten het pintje dat we open gedaan hadden nog wel opdrinken. Iets later parkeerde er een nieuwe auto en de man zag dat wij bier aan het drinken waren en deed ook een pintje open. En nog iets later deed er een andere groep een fles Champagne open. Al goed dat die parkwachter weg was, want wij brachten de voorbij gangers op ideeën met ons pintje. 😀

Door te kijken naar het sandboarden kreeg Sus er ook zin in. Maar hij wou het gewoon eens één keer proberen, want hij zag het niet zitten om de berg meermaals op te wandelen. Er waren geen liften ofzo, dus je moest de berg altijd opwandelen als je er af wou. Omdat hij maar één keer wou gaan en het daardoor een stomme kost is om terug naar San Pedro de Atacama te gaan om een board te gaan huren, kreeg hij het idee om aan één van de mensen die aan het proberen waren te vragen om hun board heel even te lenen. Dat mocht en iets later ging Sus de berg af met het board. 😀

Rond 13u gingen we terug naar San Pedro de Atacama. We stopten eerst aan Wicked Campers om onze afwas van de voorbije dagen te doen en ons afval weg te gooien. We hadden al het leeggoed apart gehouden, maar blijkbaar doen ze dit in Chili gewoon in de afvalbak. Ze sorteren hier niet, dus er is maar één vuilbak voor alles.

Daarna deden we onze auto naar de Carwash. De carwash was gewoon een huis waar we moesten aanbellen en de man die opendeed kuiste onze auto. We moesten hem dan een uurtje later terug komen halen. Een andere carwash dan dit had je hier niet. Het kostte 10.000CLP (13,17€) om hem volledig te laten wassen. Dus valt nog goed mee.

Terwijl we moesten wachten gingen we in het stadje op een bankje de overschot van ons bier op drinken. Om 15u deden we onze wagen binnen bij Wicked Campers. We moesten niet bijbetalen voor de kapotte trede van het trapje, want dat was blijkbaar niet onze schuld. Dat was gewoon versleten. We waren wel vergeten te tanken. Om 15u55 moesten we aan het hotel zijn waar we de eerste nacht hadden geslapen, om het taxibusje te nemen dat we geboekt hadden voor naar de luchthaven te gaan. We hadden dit vastgelegd toen we aankwamen aan de luchthaven van Calama. Het was dezelfde maatschappij waar we mee naar hier gekomen waren. We hadden dus niet zoveel tijd meer, dus besloten op te splitsen. Sus zou croissants met zalm gaan halen bij Franchuteria en al naar het hotel gaan en ik zou gaan tanken, de auto inleveren en achterna komen.

Alles verliep volgens plan. Sus was al om 15u45 aan het hotel en ik 5 minuten later. Hij had wel een taxi busje van die maatschappij zien vertrekken, dus had bang dat die te vroeg waren. Maar op ons ticket stond dat ze ons tussen 16u en 16u45 zouden komen halen, dus dat we vanaf 15u55 moesten klaar staan. We besloten om voor de zekerheid toch al maar eens een Whats App bericht te sturen. We kregen niet direct antwoord en om 16u15 kwam de uitbaatster van het hotel naar buiten. Ze zei dat er inderdaad een taxibusje voor ons was langs geweest, maar dat dit terug was weggereden omdat wij niet meer bij dit hotel verbleven. Wij hadden dit nochtans aan de taximaatschappij laten weten bij het boeken van de tickets. Ook waren ze een kwartier te vroeg, dus hadden ze op zijn minst kunnen wachten tot het afgesproken uur. Ik besloot te bellen, maar de dame die opnam kon geen woord Engels. We gaven de telefoon aan de uitbaatster van het hotel en die probeerde iets voor ons te regelen. Ze zei dat er binnen het uur een nieuw busje zou komen. Maar dat was natuurlijk al laat, dus we kregen wat bang dat we te laat aan de luchthaven zouden zijn en dat onze bagage daardoor niet zou mee mogen.

Een half uurtje later stopte er een taxibusje van een andere maatschappij aan het hotel. Hij kwam twee personen ophalen op de naam Brit. De hoteluitbaatster zei dat er geen Brit bij haar logeerde en ik vermoede daardoor direct dat hij mij bedoelde, dus liet ons tickets zien. Hij geloofde het niet echt, omdat het tickets waren van een andere maatschappij en ik Brett noem, dus belde hij het nummer dat gereserveerd had op. Dit bleek inderdaad de maatschappij te zijn, waar dat wij mee geboekt hadden. Oef!

We kwamen uiteindelijk nog goed op tijd aan de luchthaven. Al maar goed. Het inchecken verliep vlot en we moesten nog een half uurtje wachten aan de gates. In de luchthaven viel de elektriciteit uit en zelfs toen ons vliegtuig opsteeg was er in de helft van de luchthaven nog steeds geen licht. Was wel raar.

De vlucht verliep heel vlot en ook in Santiago hadden we onze bagage snel. We hadden terug bij “Hotel Manquehue” (hetzelfde hotel als vorige keer) geboekt, omdat nog een deel van onze bagage in hun bagageruimte stond. Hierdoor konden we terug met een gratis taxibusje van TransVIP meerijden. Om 22u30 waren we aan het hotel.

We hadden allebei heel veel honger, dus gingen direct naar het restaurant van het hotel. Daar bestelde ik een risotto met zeevruchten en Sus een Meat Sandwich met frieten. Smaakte wel!

Na het eten gingen we douche en daarna kropen we in ons super zacht bedje. Was weer genieten na al dat kamperen.

01 May 2019

Dag 18: Laguna Céjar en Laguna Chaxa

Vandaag sliepen we tot 9u. De overschot van de pasta van gisterenavond was ijskoud geworden door de koude nacht. Omdat we de eitjes die we al gekocht hadden niet meer konden bakken doordat onze gasfles van ons vuur op was, aten we de koude pasta samen met de overschot van de sandwiches op.

Het was weer kei warm vandaag. Er was geen enkel wolkje in de lucht. We waren in de buurt van Laguna Chaxa gaan slapen, omdat we van plan waren om hier in de voormiddag naar toe te gaan. Laguna Chaxa is vooral bekend door de mooie reflexie in de lagoon. Maar omdat er geen wolken waren viel er weinig te reflecteren. Daarom besloten we om onze plannen een beetje aan te passen en vandaag eerst naar Laguna Céjar te rijden en met zonsondergang terug te komen naar Laguna Chaxa. Dit was wel wat om rijden, maar dat vonden we niet zo erg.

Onderweg kwamen we natuurlijk weer een kudde schapen tegen die aan het oversteken waren. Hier was wel een herder bij.

Tegen de middag arriveerden we aan Laguna Céjar. Het park bestond uit 3 mooie meren: Céjar, Piedra en Baltinache. Enkel in Laguna Piedra mocht je zwemmen. Door de grote hoeveelheid zout in het water kon je drijven. Hetzelfde effect als in de dode zee.

We hadden horen zeggen dat het water ijskoud was, dus besloten eerst nog wat te genieten van het uitzicht met een paar biertjes. Na een lange tijd gingen we toch in het water. En het viel goed mee van temperatuur. Wanneer je volledig in het water was, was het zelfs heel aangenaam. Een goede afkoeling in dit warme weer. Drijven op het meer was zalig! Echt genieten!

Rond 15u reden we verder door naar Laguna Chaxa. We arriveerden er eerder dan verwacht. Al om 16u30. We hadden allebei heel veel honger, omdat we buiten het ontbijt deze morgen nog niets gegeten hadden. Onderweg naar Laguna Chaxa waren we gestopt voor wat pistoleetjes, kaas en boterhammenworst. Omdat we zo vroeg aan het park waren, hebben we er vlak voor de inkom eerst ons tafeltje en stoelen op gezet en nog gegeten. Toch handig, zo’n inklaptafeltje en stoelen.

Rond 17u gingen we het park in. In het meer zaten flamingo’s. De meeste zaten redelijk ver, dus zag je amper. Maar er waren er 3 die redelijk dicht zaten. Hun reflectie weerspiegelde kei mooi in het water. Ook de bergen reflecteerde in het water. Rond 17u30 begon de zon langzaam onder te gaan. En om 18u genoten we van de mooiste zonsondergang die we al ooit gezien hebben.

Sus was een beetje zat door al dat bier overdag en wou ook een flamingo zijn 😄
Ik ben de chauffeur van de auto ter verduidelijking 😉

Na het spectakel reden we verder naar het noorden en kampeerden we onze wagen vlak achter het dorpje Guatín. We vonden dit keer geen grote open vlakte (Coördinaten: 22°44′18.66″S 68°03′45.63″W; Hoogte: 3378m) waar we wat verder konden inrijden, dus kampeerde onze auto een paar meter van de baan. Daarna gingen we al slapen, want morgen moeten we al om 4u30 opstaan om naar de El Tatio geysers te gaan kijken met zonsopgang. We hadden horen zeggen dat deze dan het mooist waren. Ben benieuwd!

30 Apr 2019

Dag 18: Valle de la Luna & Rainbow Valley

We hadden vandaag geen wekker gezet en sliepen dus lekker uit. Rond 9u stonden we op. Het was lekker warm buiten. ‘s Avonds koelt het hier hard af, deze nacht hadden we het zelfs een beetje koud gehad. Maar overdag is het hier heel warm.

We gingen in het zonnetje zitten en maakte omeletten klaar met champignons en ajuin en aten deze samen met de overschot van het stokbrood op. Rond een uur of 11 ruimden we alles op en vertrokken we naar Valle de la Luna, ook wel Moon Valley genoemd.

We waren nog maar net onderweg of we moesten al stoppen voor een gigantisch grote kudde geiten die aan het oversteken waren op de baan. Toen we voorbij de geiten waren merkten we dat deze onderweg waren naar een vijvertje om te gaan drinken. Er waren ook een aantal alpaca’s aan het vijvertje. Er was geen herder bij, dus denk dat ze daar in het wild zaten. Of dat het de gewoonte is hier dat die dieren los naast de baan zitten. Geen idee eigelijk, maar vond het wel grappig!

De weg naar de Moon Valley was redelijk goed, na een tijdje moesten we wel met onze auto door een riviertje rijden. Maar dit lukte nog wel goed, ondanks ons klein autootje.

Om half 1 kwamen we aan de Moon Valley. Net op tijd, want als je dit zonder gids gaat bezoeken mag je er maar binnen tot 13u. De prijs om de vallei binnen te rijden was 2500 CLP (€3,30) per persoon.

De Moon Valley zag er heel speciaal uit. Het had de naam Moon Valley gekregen omdat het landschap wat weg had van de maan, door de vorm van de stenen en de zoutvlaktes. Was wel mooi om te zien. We reden heel het park rond en stopten aan het viewpoint “Duna Major”. Hier kon je een klein wandelingetje maken van ongeveer een uur. Onderweg kon je naar een punt wandelen vanwaar je een mooi uitzicht kreeg over de volledige vallei.

We zagen in het park ook een paar zwerfhonden die pressies half aan het doodgaan waren van de hitte. Sus heeft er nog één water gegeven.

Na het volledig park doorgereden te hebben, reden we naar Mirador Cayote. Dit viewpoint lag ongeveer 45 minuten met de auto van de Moon Valley, maar vanaf daar had je ook een heel mooi uitzicht over de vallei. Om bij het viewpoint te geraken moest je het entree ticket laten zien van de Moon Valley.

We namen onze stoeltjes uit onze koffer en gingen op het viewpoint met een pintje het uitzicht bewonderen. Genieten!

Rond 16u reden we verder naar de Rainbow Valley (Valle del Arcoíris). Onderweg zagen we heel mooie landschappen en af en toe namen we er een korte pauze. We kwamen ook weer veel alpaca’s tegen.

We kwamen tegen 17u aan de Rainbow Valley. Hier moesten we geen inkom betalen, de toegang was gratis. Zeldzaam hier in Chili. 😀

De weg in de vallei was niet zo goed, je moest een aantal keer door een rivier rijden en deze waren soms redelijk diep. Ik verschoot ervan dat onze auto dit allemaal aan kan.

In de vallei kwamen we ook lifters tegen. Die hadden nog een kleiner autootje en hadden dit moeten achter laten op het begin van de vallei, omdat deze dat helemaal niet aankon. We besloten de lifters mee te pakken en maakten hierdoor kennis met Clement en Océane, een Frans koppel dat net afgestudeerd was en voor anderhalf jaar door Chili en Argentinië aan het rondreizen was. Ze hadden heel veel geluk dat wij er aan kwamen, want wij waren de laatste auto dat het park binnenreed en te voet hadden ze het viewpoint nooit voor het donker kunnen bereiken.

De weg door het park was stressen, maar het lukte wel. Na een tijdje bereikten we het viewpoint. De laatste 400 meter zijn we wel te voet moeten gaan. Ik had deze weg eerst proberen op te rijden, maar zat redelijk snel vast. Al maar goed dat we de wagen er nog terug uit kregen.

Ondertussen was het al 17u30 en de zon was al onder aan het gaan. Omdat het viewpoint diep in de vallei was en de zon langs de andere kant stond, was het er al redelijk donker. We besloten om terug naar de auto te gaan en een stukje terug te rijden. Van daar hadden we een prachtig uitzicht van de zonsondergang in de Rainbow Valley.

De Rainbow Valley heeft trouwens zijn naam te danken aan de rare kleuren die de bergen er hebben. Het lijkt net of een schilder de bergen is komen schilderen.

Toen de zon helemaal onder was brachten we Clement en Océane terug naar hun auto en daarna reden we verder naar San Pedro De Atacama. Ons cash geld was bijna op, dus we moesten nog naar een ATM en wilden voor de zekerheid ook nog bij gaan tanken.

Na San Pedro De Atacama reden we verder door richting Laguna Chaxa. Hier willen we morgenvroeg naar toe, dus we wilden er zo dicht mogelijk in de buurt een slaapplaats gaan zoeken.

Vlak voor de ingang van het park kon je de woestijn in rijden (Coördinaten: 23°17′25.3″S 68°04′50.04″W; Hoogte: 2336m). We besloten om daar onze tent op te zetten en vannacht te slapen. Ondertussen was het al wel 22u30, dus redelijk laat.

We hadden allebei veel honger, dus begonnen direct aan het avondeten. Voor vandaag hadden we opnieuw spaghetti voorzien met tomatensaus, parmezaankaas, champignons, paprika en ajuin. Deze keer hadden we er ook nog zalm bij voorzien. Het zag er allemaal veelbelovend uit, maar terwijl we het eten aan het klaarmaken waren was onze gas plots op. Hierdoor was alles nog niet volledig klaar, maar we besloten het wel op te eten en omdat we zoveel honger hadden smaakte het nog wel.

We gingen na het koken wel in de auto zitten om ons eten op te eten. Want buiten was het heel koud.

Na het eten was het al 23u30 dus kropen we direct in onze tent. Tijdens het naar boven gaan, brak het laddertje af. Denk dat we dit niet te goei hadden uitgetrokken. Hoop dat we hier niet teveel voor gaan moeten bijbetalen. Afwachten en fingers crossed! 🤞