logo

Madagascar

24 Jul 2016

Dag 17: Tana – Brussel + Wist-je-datjes

Wist je dat…
– het in Madagascar winter is, wanneer het bij ons zomer is
– de meeste mensen Tanna zeggen tegen Antananarivo
– slovenen goedgelovig zijn
– er in Madagascar makis zitten die knorren als een varkentje
– het brood in Madagascar heel lekker is
– er weinig toeristen in Madagascar rondlopen
– de voorgerechten hier soms verrassend groot zijn
– je best in Oktober naar Madagascar gaat, omdat je dan de meeste dieren kan zien
– de verse pinda nootjes hier super lekker zijn
– Anakao de gezelligste stad van Madagascar is
– Italianen liever Carloté en Barbara zeggen in plaats van Charlotte en Brett
– je in Antananarivo kan afbieden van 60.000 Ar naar 5000 Ar
– Charlotte vaak in haar slaap praat
– Je wel moet oppassen voor parasieten en daar lang ziek van kan zijn
– je in Isola een stok krijgt waarmee je maki’s kan wegjagen wanneer ze je eten proberen te stelen

23 Jul 2016

Dag 16: Tana

Na een zware nacht (omdat we allebei veel te veel gegeten hadden) stonden we op. We hadden gisteren met Alenka en Jadrenka af gesproken om samen naar een marktje te gaan. Na het ontbijt in ons hotel zouden we samen een taxi nemen.

22 Jul 2016

Dag 15: Tana

Na een stevig ontbijt vertrokken we met de boot terug naar Tulear. Net zoals bij de heenweg kwam de speedboot ons oppikken aan ons hotel, echt handig. De vriendelijke kok van ons hotel kwam ons uitwuiven en hielp met onze bagage. Echt een toffe man.

Na een klein uurtje kwamen we aan in Tulear. De boot zette ons opnieuw af aan het restaurant “Le Blu”. Daar werden we onmiddellijk overvallen door verschillende taxi chauffeurs. We hadden een paar dagen geleden, toen we in Tulear waren, veel te veel betaald aan een taxichauffeur omdat we toen aan de verkeerde plaats stonden voor de boot te nemen. We moesten toen snel aan “Lu Blu” geraken, dus hadden geen keuze en moesten wel met de dure taxichauffeur mee. (met duur bedoel ik veel te veel voor een taxi van die afstand, want eigelijk ging het maar over €2 ofzo) De taxichauffeur vroeg toen of we hem wilde contacteren wanneer we naar de luchthaven moesten. Omdat hij te veel aan ons had gevraagd zei ik dat we hem niet gingen contacteren omdat hij te duur was. Hij reageerde daar op dat hij ons wel naar de luchthaven wou doen voor 15.000Ar.
De taxichauffeur die ons aan “Le Blu” probeerde te overtuigen om mee te gaan vroeg 30.000Ar. Na 1000 keer tegen hem gezegd te hebben dat we een taxichauffeur kenden die maar 15.000Ar vroeg, zakte zijn prijs al naar 20.000Ar. Hij geloofde ons niet dat iemand 15.000Ar tegen ons gezegd had, dus lager wou hij niet gaan. Op het moment dat we besloten om dan toch maar naar die andere taxichauffeur te bellen, ging 15.000Ar ineens toch voor hem. We spraken met hem af dat hij ons om 13u zou komen halen, want om 15u hadden we onze binnenvlucht.

We hadden nog 3 uur tijd om dingen te doen in Tulear, maar zaten met onze bagage en hadden Tulear eigelijk ook al helemaal gezien tijdens onze zoektocht naar de bank van een paar dagen geleden. Daarom besloten we om maar gewoon wat te drinken in “Le Blu” en daar voor vertrek nog middag eten te eten. Charlotte had een drankje gepakt met corosol . Kei lekker. Tijdens het wachten spraken 2 Sloveense vrouwen, Alenka & Jadranka ons aan. We denken dat het twee lesbische waren, maar het kunnen ook zussen zijn of goede vriendinnen. Ze kwamen aan ons vragen of we ook het vliegtuig naar Antanananarivo moesten hebben en zeiden ons dat deze vlucht met een uur vervroegt was, dus dat we beter al om 12u naar de luchthaven konden vertrekken. Zij betaalde blijkbaar 60.000Ar voor hun taxi. Dus waren wel hard in het zak gezet. Ze vroegen ons of we eventueel ook een taxi met hen wilden delen in Antanananarivo.

In de luchthaven verliep alles heel vlot. Er was wel niet zo veel te zien, twee kleine souvenirwinkeltjes en een café dat “mora mora” noemde (betekend rustig aandoen in het Malagasy). Ook onze vlucht verliep heel vlot en om kwamen we al aan in Tanna.

We spraken met de Slovenen af om samen een taxi te pakken en om het gemakkelijk te maken besloten we om naar het zelfde hotel als hen te gaan, we hadden toch nog niets gepland. We zouden samen onderhandelen over de prijs met de taxichauffeurs zodat we zeker niet in het zak zouden gezet worden deze keer. We spraken af dat we niet lager als 40.000 Ar zouden gaan. Buiten gekomen besloten de Slovenen plots om een officiële taxi te pakken van 60.000Ar zonder dat eerst te melden aan ons. Ik was al wel wat slecht gezind, want zoiets overleg je eerst, we hadden 5 minuten ervoor iets anders afgesproken en ik was zeker dat we met ander taxichauffeurs nog konden onderhandelen voor lagere prijzen.

Aan ons hotel “Chez Francis” stond een vieze zatte vent die met ons wou socializen, maar we probeerde maar zo snel mogelijk van hem af te geraken, want hij was eigelijk best wel lastig. Vanuit onze kamer hadden we een prachtig uitzicht over Tanna. Heel mooi om te zien.

Omdat we veel honger hadden besloten we om zo snel mogelijk te gaan eten. In ons hotel zou op de bovenste verdieping een restaurant zijn, dus we gingen eerst daar naar toe. De bovenste verdieping leek net gewoon een woonkamer van de uitbaters van het hotel, er stond een grote ronde tafel en een zetel en een televisie en ze zaten er met hun familie wat televisie te kijken. Er was een klein keukentje aan en al hun slaapkamers waren ook op dat verdiep. Ze zeiden ons dat ze wat extra konden koken voor ons zodat we konden mee-eten. Maar we hadden daar zelf niet zoveel zin in en ze vroegen evenveel als in een restaurant. Dat vond ik een beetje teveel voor gewoon bij mensen thuis mee te eten.

We besloten dan maar om pizza te gaan eten in het cafeetje “Le bureau” rechtover ons hotel. Als voorgerecht bestelde ik Noodle soep en Charlotte een slaatje met garnalen en tomaten. Als hoofdgerecht bestelde we allebei pizza. De serveerster vond het heel raar dat we voorgerecht pakten en pizza. En al snel hadden we door waarom. In de verte zagen we de serveerster aankomen met een kei groot bord vol groenten, garnalen en tomaten, dit bleek het “voorgerecht” van Charlotte te zijn. We kregen allebei de slappe lach. Maar toen ze er aankwam met een grote kom noodle soep waar je met 4 man van kon eten, konden we echt niet meer bij. Op hun kaart stond letterlijk entree en de gerechten kosten ook heel weinig, dus we denken dat ze daar gewoon niet wisten wat een “entree” was. Omdat we echt niets meer konden eten na ons “voorgerecht” vroegen we hen om onze pizza toch maar mee te nemen, zodat we deze ’s avonds misschien nog konden op eten.

’s Avonds hebben we nog gezellig wat tv gekeken met pizza en wijn en daarna zijn we gaan slapen.

21 Jul 2016

Dag 14: Anakao

We vertrokken goed op tijd naar het duikcentrum, want om 8u vertrok onze boot al. Door mijn oorproblemen van gisteren en de voorbije maanden had ik besloten om gewoon te snorkelen. Onze duikbegeleider, Andrea, raadde dit ook aan. Charlotte zou wel duiken vandaag.

Omdat Charlotte haar eerste ster nog niet heeft, moest ze enkele basisoefeningen doen voor de duik begon. Ook stelde een andere duiker haar trimvest af gedurende de volledige duik en hield haar ook constant vast. In tegenstelling tot wat Laurence gisteren zei was de veiligheid van dit duikcentrum super goed. Veel beter als dat van haar duikcentrum.

De duik duurde in totaal 40 minuten en de maximumdiepte was 5,6m. De fauna en flora onderwater was prachtig. Ik kon de duik al snorkelend mee volgen en we zagen verschillende scholen vissen. Vooral de Moors Idool (Zanclus Cornutus), Gill uit Finding Nemo, kwamen we het vaakst tegen. Verder zagen we ook onderwaterslangen.
Ik had tijdens het snorkelen wel vaak last van kwallen. Ik had wel een wetsuit en botjes gekregen, maar geen handschoenen, dus moest er vooral rekening mee houden dat de kwallen niet tegen mijn handen kwamen.

Ik kon vanaf boven natuurlijk niet alles mee zien, sommige zeedieren zie je enkel als je er vlak voor zwemt. Zo zag Charlotte nog verschillende krabjes, een waterschilpad, een schorpioenvis en een zeeduivel.
Na de duik namen we afscheid van Andrea, en gingen we ontbijten/lunchen bij “Peter Pan”.

Het eten bij “Peter Pan” was super goed. Charlotte had een pizza Frutti Di Mare gepakt en ik een pasta met zwaardvis. Ze hadden er ook zelfgemaakte Ice Tea Green.

Deze keer waren de eigenaars van “Peter Pan”, Dario en Valerio, allebei aanwezig. Beide leken ze qua uiterlijk wel wat op Jeremy Sumpter, de acteur van de Peter Pan film van P.J. Hogan. We vermoeden dat ze allebei grote fan zijn van Peter Pan.

Dario had via Andrea gehoord dat we de duik van Laurence niet goed vonden. Hij vertelde ons dat het duikcentrum van “Laurence” de voorbije jaren open werd gehouden door Australiërs. Deze deden dat heel goed en ze kregen van de meeste mensen online goede reviews. Vorig jaar heeft Laurence het duikcentrum overgenomen. De kwaliteit van het duikcentrum is daardoor heel hard gezakt. De mensen die er komen zijn absoluut niet meer tevreden. Maar de goede reviews staan nog steeds online, dus er blijft volk komen. Voor ons vertrek vond ik inderdaad alleen maar goede reviews over Atlantis en op de website van Atlantis staat niets over Laurence, enkel dat de club wordt open gehouden door Australiërs. Wat Dario ons vertelde zou dus wel kunnen kloppen.

Tijdens onze lunch kwamen nog een heleboel andere Italianen het restaurant van “Peter Pan” binnen o.a. Andrea. Ze kwamen ook lunchen en begonnen luid, zoals echte Italianen een discussie. Was wel eens grappig om te horen.

In de namiddag zijn we terug naar Atlantis gegaan om daar nog wat aan het strand te zitten en te zwemmen in de zee. Er waren twee nieuwe mensen toegekomen, een fransman en zijn Poolse vriendin. Echte hippies! 🙂
De Fransman deed ons denken aan Jan Brants binnen 10 jaar.

Ze waren heel vriendelijk en kwamen onmiddellijk socializen. Ze vertelden over hun avonturen die ze al hadden meegemaakt in Madagascar. Ze trokken een maand rond in Madagascar en hadden een beperkt budget.
De voorbije dagen waren ze in Morondava geweest. Deze stad is heel bekend in Madagascar omwille van de “Baobab avenue” die je er kan bezichtigen. Het probleem met de stad en ook de reden waarom wij er niet naar toe zijn gegaan is dat deze heel slecht bereikbaar is. Wanneer je vanuit Morondava verder zou willen trekken naar bijvoorbeeld Anakao, ben je toch wel een paar dagen onderweg. Een binnenvlucht is een optie, maar heel prijzig. De twee hippies hadden in Morondava volk ontmoet met een boot en hadden besloten om met die boot mee te varen tot Tulaer. Ze waren met de boot 5 dagen in totaal onderweg geweest. In Tulear aangekomen hadden ze in plaats van een speedboot, een zeilboot naar Anakao genomen. Dit om geld uit te sparen en met de zeilboot hadden ze ook meer kans om walvissen te spotten onderweg. Een zeilboot is natuurlijk een pak trager als een speedboot, dus na 3 uur varen waren ze nog steeds niet in Anakao. Ondertussen was er ook storm op zee en was het heel erg gevaarlijk om nog verder te gaan. De schipper wou uiteindelijk niet meer verdere en wou onderweg in een dorpje stoppen. Maar zei wilden dat niet, omdat ze zo snel mogelijk naar Anakao wilden en ze betaald hadden om tot daar te geraken. Na een tijdje ruziën had de schipper uiteindelijk een speedboot gehuurd voor hen.

De Duitse hippie had ook een serieuze wond van een beet van een ringstaart-maki. Hij was in Tsingy bevriend geraakt met een maki en hij speelde er elke dag mee. Maar maki’s blijven wilden dieren natuurlijk en de maki had hem een keer gebeten.

Onze nieuwe vrienden waren van plan om morgen naar “Nosy Ve” te gaan, een eiland in de buurt. Ze hadden hier over bij Laurence geïnformeerd en zij had een gids aangeraden in de buurt. Toen ze naar de gids toe gingen voor meer informatie zei deze dat ze tegen Laurence moesten zeggen dat ze de uitstap niet gingen doen. Als zij dat wist moest de gids 100.000 Ar van de buit afgeven, dus dan koste de uitstap ook 100.000 Ar meer.

’s Avonds hebben we nog lekker gegeten. Laurence trakteerde ineens op een shotje sterke drank. Ik denk dat ze door had dat ze iets goed te maken had.

Na het avondeten gingen we onze rekening bij Atlantis betalen. Door het probleem met de lege banken in Tulear hadden we met Laurence geregeld dat we alles zouden betalen via overschrijving met mobiel bankieren. Elke dag werkten onze app, maar vandaag op de moment dat we moesten betalen natuurlijk niet. Zowel bij mij als bij Charlotte. Vermoedelijk doordat het een feestdag was in België. Omdat we het echt niet geregeld kregen, hebben we na een tijdje onze ouders proberen te bellen om te vragen dat die konden voorschieten. Charlotte kon haar ouders niet bereiken, ik de mijne eerst ook niet. Na een tijdje kon ik mijn mama toch bereiken en heeft ze gezegd dat ze het zou voorschieten en een betaalbewijs zou doorsturen. Ze was voor de moment wel niet thuis, maar zou het direct doen als ze thuis kwam.

Na de betaalproblemen zijn we gaan slapen. Een paar uur later werden we wakker, het was ondertussen half 12. Ik had nog geen bericht gehad van ons mama dat het in orde was, dus we dachten dat ze het misschien vergeten was. Toen merkte ik ineens dat mijn 3G op was, dus dat ik helemaal geen berichten meer kon ontvangen via Whats App. Ik kon met mijn gsm abonnement van Madagascar ook niet naar het buitenland berichtjes sturen, dus we konden het betaalbewijs niet meer ontvangen via mijn GSM. Charlotte had ons mama niet op Whats App.
Om dit zo snel mogelijk in orde te brengen, heeft Charlotte ons mama proberen toe te voegen, maar dit lukte niet.
Uiteindelijk hebben we uit miserie toch maar opnieuw de ouders van Charlotte proberen te bereiken. Die hebben vervolgens naar ons mama gebeld en zo is het in orde gekomen.
Toen het net in orde was merkte Charlotte dat ze +23 in plaats van +32 in het nummer van ons mama had getypt. 🙂 Vandaar dat het niet lukte.

20 Jul 2016

Dag 13: Anakao

Vandaag zaten we om 8u aan de ontbijttafel van ons hotel. Rond half 9 vertrokken we naar de kleedkamer om ons wetsuit aan te trekken. Wij hadden gisteren al een pak gepast en ons materiaal uitgekozen, maar er waren enkele duikers bijgekomen die dat nog moesten doen. We moesten dus een hele tijd wachten voor dat de boot kon vertrekken.

Na een lange tijd vertrokken we. We waren in totaal met 2 boten. Het plan was om vlak bij het eiland “Nosy Ve” te gaan duiken. Na de duik zouden we ons middagmaal op het eiland opeten. Zo konden we het eiland ook nog een beetje zien.

Na een tijdje bereikte onze boot de duikplaats. De Waalse jongens (de wetenschappers) mochten eerst duiken. Ze zaten in de tweede boot en we moesten wachten tot ze terug waren. Er waren in totaal 2 duikinstructeurs mee, die met ons zouden meegaan. Eén daarvan was Laurence, de bazin van Atlantis. Ook al waren de Waalse wetenschappers professionele duikers, Laurence ging toch met ze mee.

Na een uur wachten in onze boot kwamen ze eindelijk terug boven. Laurence ging direct met ons mee verder duiken.

We waren in totaal met 7 (ik, Charlotte, 2 franse meisjes en een oudere man die via Atlantis zijn eerste level als PADI wou behalen). Voor we met onze duik gingen beginnen moesten we nog enkele basisoefeningen onder water doen. Voor mij was dit niet slecht, want vorige maand had ik een duikongeval gehad, squeeze. Mijn oor was daardoor redelijk beschadigd en het was dus niet zeker of ik deze duik al wel mee kon doen.

Tijdens de oefeningen had ik opnieuw een stekende pijn in mijn rechteroor. Om mijn oor niet verder te beschadigen heb ik de duik toch maar voor de zekerheid afgebroken. Ik deed de nodige duiktekens om de duik af te breken, maar onze duikinstructeurs kenden deze niet. Heel vreemd, want deze zijn internationaal. Na een tijdje ben ik gewoon naar de oppervlakte gezwommen en terug in de boot gaan zitten, omdat ik het niet uitgelegd kreeg aan hen.

Charlotte heeft de duik wel volledig meegedaan. Na een langzame start was ze direct verrast door de kleurrijke vissen. Toch was het een heel gesleur en geklungel, want de oudere man die voor zijn PADI was aan het gaan had nog nooit gedoken. Dit was dus zijn eerste duik. Hij kon nog niet fatsoenlijk trimmen en zat dus constant met zijn knieën op de grond. Hierdoor maakte hij heel veel stof aan en schrikte hij de vissen daarmee af. Na een tijdje was zijn loodgordel zelfs ook nog helemaal afgezakt. Soms steeg hij terug naar boven en trok Laurence hem terug naar beneden.

Na tientallen stops was Laurence haar fles natuurlijk al leeg, aangezien ze het uur hiervoor ook al gedoken had. Ze brak de duik dus al af, maar zelfs het duikteken hiervoor kende ze ook niet.

Iedereen was dus heel ontevreden over de duik. Terug in de boot zei ze dan ook nog dat het al te laat was om nog te gaan lunchen op het eiland “Nosy Ve”. We gingen dus gewoon terug naar ons hotel. De duik uitstap was dus absoluut niet verlopen zoals afgesproken.

Na de lunch zijn we het stadje gaan verkennen. Gisteren werden we op het strand al lastig gevallen door kinderen die heel opdringerig dingen wilden verkopen. Ze vroegen onze naam en omdat we niet direct iets van hen kochten, gingen ze 100 meter van ons zitten en riepen ze constant onze naam.

Onderweg naar het stadje volgden de kinderen ons opnieuw. Ze waren echt lastig en maakten constant het geluid van een varken. Heel irritant.

Het stadje zelf zag er niet uit als een stadje, maar meer als een krottenwijk. Er waren geen winkels en heel veel kinderen kwamen opdringerig bedelen.

In het midden van het stadje was er pressies een klein festivalletje bezig. Dit bleek een feest te zijn voor een man die drie maand geleden gestorven was. De man moest eerst in een tijdelijke tombe en na drie maanden mocht hij in de eeuwige tombe. Wanneer dit moment aanbrak, vierde ze in Madagascar altijd feest. Leuk om te zien, maar omdat een zatte man ons lastig viel zijn we niet zo lang gebleven.

Onze terugweg naar het hotel gingen we via het strand doen. Toen we voorbij het hotel “Peter Pan” wandelden, kwamen we de chinezen opnieuw tegen die we op de speedboot hadden leren kennen. We vertelden hen over onze duikervaring en zij zeiden dat ze vandaag ook gaan duiken waren. Deze duik was veel professioneler en veiliger en ze hadden meer gezien als ons. Het duikcentrum was gelegen naast “Peter Pan” en werd open gehouden door een Italiaan. We besloten om er toch eens te gaan informeren.

Aan het duikcentrum “Il Camaleonte” aangekomen, werden we hartelijk ontvangen door de uitbater Andrea. Hij gaf ons Italiaanse namen, omdat hij dat beter kon onthouden. Hij noemde mij Barbera en Charlotte noemde hij Carloté. Hij was nog niet zeker of we morgen konden duiken, omdat er vandaag al een paar anderen waren komen informeren voor een duik. Om 17u gingen die aan hem laten weten of ze wilden duiken of niet. Indien ze beslisten om niet te duiken, konden wij in hun plaats. We moesten dus om 17u terugkomen.

Omdat we nog een uur moesten wachten, gingen we iets drinken bij “Peter pan”. Het was er super gezellig. Het hotel werd opengehouden door Italiaanse hippies. Eén van hen was verkleed als vrouw, hij had nagellak, oogschaduw en lippenstift op. We konden er rum in een kokosnoot drinken. Was goed, maar ook wel heel zwaar.

Om 17u gingen we terug informeren bij Andrea. De andere geïnteresseerden hadden toch afgezegd. Dus we konden duiken morgen. Na het passen van een wetsuit, botjes, vinnen, jacket en zwembril, wandelde we terug naar ons hotel.

Voor het avondeten speelden we opnieuw uno met onze Waalse vrienden. Ze hadden andere spelregels opgezocht waarmee we het konden spelen. Was echt tof.

Na het avondeten vroegen we aan Laurence om Charlotte haar logboek in te vullen voor het duiken. We waren van plan om gelijk te klagen over de duik van deze morgen. Maar ze was ons voor en begon er zelf over. Ze excuseerde haar voor de duik en zei dat we morgen gratis met haar een nieuwe duik mochten maken. We vermoeden dat ze dit zei omdat de twee andere franse meisjes eerder ook al waren komen klagen. We zeiden dat we de gratis duik niet konden aanvaarden, omdat we al een nieuwe duik geregeld hadden in een ander duikcentrum. Ze reageerde er heel slecht gezind op en zei dat dat ander duikcentrum heel slecht was, vooral qua veiligheid. En ze begon slecht gezind in het frans tegen haar collega te praten.