logo

Montenegro

09 Sep 2015

Dag 7

We werden vroeg wakker van de wind. Het weer zag er niet veelbelovend uit. Na alles in te pakken, vertrokken we te voet naar de ferry. Het plan voor vandaag was de oude stad Kotor bezoeken. Omdat dit terug via de smalle stresserende baan langs de zee was dachten we een bus of een ferry naar kotor te nemen. Aan de ferrys aangekomen, zagen we dat we enkel een bus konden nemen.

Na drie kwartier op de bus te zitten, kwamen we aan in Kotor. Het was er heel druk en toeristisch, maar ook wel heel gezellig. We bezochten er het oude Venitiaans fort en wandelde er door de gezellige smalle straatjes voor enkele souveniertjes te kopen. We zijn er ook nog iets gaan drinken en hebben er een ijsje gegeten. Alles was er wel heel duur.

image

In de vroege namiddag zijn we terug naar onze camping vertrokken, zodat we vandaag nog verder konden naar onze volgende bestemming, Petrovac. Elke bus die voorbij kwam zat al vol en wou ons dus niet meer meepakken. Eén buschauffeur stopte en zei ons dat we nog minstens 50 minuten zouden moeten wachten omdat er één defect was. Daarom zijn we maar op zoek gegaan naar een taxi. Deze hadden we snel gevonden, maar kon ons op voorhand geen prijs geven. Hij werkte voor een bepaalde maatschappij en had een teller. Omdat we geen zin hadden om nog super lang te wachten op de bus, namen we de taxi maar. Achteraf gezien was dit toch geen goed idee, want dit koste ons €30. Wat een afzetter!

Terug aan onze camping zijn we verder gereden naar Pertrovac. Daar vonden we een gezellige camping, Maslina. Achteraan de camping was een zandweg naar de zee, super gezellig.

Na alles uit te pakken, zijn we via het padje naar de zee gewandeld. Daar aangekomen, zag het weer er echt niet goed uit. Het zag er uit of het elk ogenblik kon beginnen te regenen. Benny heeft nog even gezwommen en daarna zijn we maar iets gaan eten.

image

image

Het restaurantje had veel op de kaart staan, maar had er uiteindelijk niet veel van in huis. Verder was het duur (ten opzichte van de andere dingen die we al gegeten hebben in montenegro) en kregen we weinig. Na het eten hadden we zelfs nog honger. Daarom zijn we in een ander restaurantje nog nagerecht gaan eten. Ik en Charlotte hadden pannekoeken gepakt, deze waren heel lekker. Benny had een Banana Split met rare fake slagroom (Quote Benny: Het leken wel ingevroren toefkes).

08 Sep 2015

Dag 6

Al vroeg werden we wakker van de kou. Enkel Benny had goed geslapen.

Na alles opnieuw in te pakken vertrokken we terug richting Zabljak. Om 10u waren we al terug aan camping Ivan Do.

Onze volgende bestemming was de baai van Kotor, dit was een drie uur rijden. De eerste 80km reed er een trage gele auto voor ons, deze dacht zo is zo dat we hem aan het stalken waren. Na een tijd hebben we hem maar voorbij gestoken. Onderweg kwamen we een café tegen dat Hot Rod noemde, lachen! 🙂

De baai van Kotor was prachtig, maar wel niet leuk voor te rijden. De baan was heel smal en we kwamen veel tegenlingers tegen. Naast de baan was de baai en er was geen scheiding.

image

Na een bang en stresserend half uur kwamen we eindelijk aan het auto camp in Tivat waar we wilden te kamperen. Later zagen we dat we een camping te vroeg ingeslagen waren, dus dat we op de verkeerde camping lagen. Maar onze camping zag er beter uit, dus dat maakte niet uit. 🙂

Na het opzetten van onze tent zijn we nog wat gaan zwemmen in de zee. Daarna zijn we heerlijk gaan eten in het restaurant aan onze camping. Om de dag goed af te sluiten zijn we een cocktail gaan drinken in een cocktailbar in de buurt. We waren wel hun enigste klanten en ze waren presies nog aan het opzoeken hoe ze cocktails moesten maken. 🙂

image

image

07 Sep 2015

Dag 5

Om half 9 zijn we wakker geworden van de kou, buiten was het heel mistig. Na alles in te pakken zijn we de gletjer van dichter gaan bekijken. Deze was zeer spectaculair. Het patroon van de gletjer deed ons denken aan een oude versleten voetbal. Daarna zijn we vertrokken naar Katun Lockvice (het hutje waar we eigelijk gisteren al wilde gaan slapen).

image image

De weg begon opnieuw met een klim naar boven. Deze was een pak minder steil als gisteren, dus viel goed mee. Daarna volgde een steile weg naar beneden. Dit keer met kleine steentjes en daardoor schoven we vaak uit.

Na een tijdje zagen we in de verte veel schapen. Iets verderop kwamen we een heel vriendelijke herder tegen met rare tanden. Deze wijsde naar hutjes in de verte en vertelde ons dat dat Katun Lockvice al was. We zouden onze rugzakken daar kunnen achterlaten en van daaruit verder kunnen wandelen. Ook zou er een bron in de buurt zijn met water.

Een half uur later hadden we Katun Lockvice al bereikt. Er waren twee hutjes waar je ik kon overnachten, een klein hutje met schapenwol in en een klein hutje waar de herder in woonde. Aan de deur van de herder hing een bordje waar op stond dat je bier kon bestellen bij hem.

In één van de hutjes stond “Reynaert adinda”, “TSE” en “BT” in de muur gekrast. Hier hadden de jins van een paar jaar terug dus zo is zo geslapen.

image

Na het middageten en het claimen van plaatsen in de hut door onze matjes er al te leggen, zijn we verder gewandeld naar de Ice Caves. Deze waren niet zo ver, na twee uur hadden we ze al bereikt.

Je kon de grot in door een super steile weg naar beneden te volgen. Het onderste deel van de weg was van ijs. Er hing een touw dat je kon vasthouden aan de zijkant. Al snel zat Benny in de grot natuurlijk. Ik en Charlotte waren nog aan het twijfelen. Na een tijdje besliste Charlotte ook om er in te gaan. Het was niet eenvoudig, maar het lukte haar wel. Daarna heb ik het ook geprobeerd, maar had geen kracht genoeg in mijn benen en zou nooit terug boven geraakt zijn, dus heb het moeten opgeven. Jammer!

De grot was blijkbaar super mooi van binnen, er waren stalactieten en stalagmieten. Er lagen veel stalactieten tegen de grond die gevallen waren, ook waren er diepe putten langs de zijkanten. Van boven hadden we ook een super mooi zicht op de grot, dus was ook al wel tevreden. 🙂

Na de Ice Caves zijn we terug naar de hut gewandeld. Daar hebben we spaghetti gemaakt. Na het eten hebben Charlotte en Benny het werk van de jins van een paar jaar terug afgemaakt door ons scoutslogo onder “Reynaert Adinda” te krassen. Omdat we heel moe waren en in de donker toch weinig konden doen, zijn we vroeg gaan slapen.

image

PS: vandaag zijn de foto’s van mindere kwaliteit. Dit omdat we ze met de onze GSM van de kodak hebben getrokken. Terug in België worden deze aangepast.

06 Sep 2015

Dag 4

Vandaag hadden we onze wekker al gezet om half 7. We moesten voor 7uur al weg zijn uit het appartement van de buschauffeurs, want die moesten zelf ook al vertrekken om 7u. Omdat de dame van de receptie er nog steeds niet was, moesten we niets betalen. We hebben de buschauffeurs een flesje wijn en bier cadeau gedaan, om hen te bedanken.

Terug in Zabljak zijn we inkopen gaan doen voor onze drie daagse. Daarna zijn we informatie gaan vragen in een toeristen centrum en hebben we een kaart van het Durmitor National Park gekocht. Samen met een heerlijk kopje koffie hebben we een route uitgestippeld.

Onze tocht begon aan camping Ivan Do. Daar konden we onze auto veilig parkeren voor €1,5 per dag. Na het inpakken van onze rugzakken zijn we daar vertrokken.

Net zoals gisteren begon deze wandeling ook met een steile weg in een bos. Deze keer wel met een mooi uitzicht op het meer, Crno Jezero (black lake).

Na het bos kwamen we in een vallei met veel rotsen. Supermooi! Wel heel zwaar om te wandelen aangezien de pad steil naar boven bleef gaan.

image

Na een tijdje hadden we door dat we ergens een afslag gemist hadden. Ons huidig plan was om eerst naar een hutje te wandelen waar we konden overnachten (Katun Lockvice) en van daaruit verder te wandelen naar een gletsjer. Omdat we uit de richting van het hutje gewandeld waren, besloten we om rechtstreeks naar de gletsjer te wandelen en daar te overnachten. Aan de gletsjer zou ook een hut zijn.

De nieuwe route was een pak moeilijker dan deze die we normaal zouden doen. In plaats van een fatsoenlijke pad langs de berg, moesten we over de berg klimmen op handen en voeten. We waren precies aan het muurklimmen. Andere wandelaars die voor ons waren, gaven het op en verklaarden ons gek.
Het was nochtans een gewone weg dat op onze kaart stond die we aan het volgen waren.

image

image

Op de top van de berg hadden we een prachtig uitzicht. In de verre verte zagen we de gletsjer en de hut al. Dit gaf ons opnieuw motivatie.

Na even rust moesten we terug van de berg af wandelen, want de gletjer en hut lagen in een vallei. De pad was steil naar beneden. We moesten veel moeite doen om niet te vallen. Toen we bijna beneden waren, hebben we een stuk van de route afgesneden door Cross Country te wandelen.

image

image

Beneden in de vallei kwamen we een leuke grot tegen. Charlotte is er wel gevallen en heeft nu serieuze krassen op haar arm.

image

Tijdens de zonsondergang kwamen we eindelijk aan. Aan de hut zat een uitgehongerd hondje met vlooien, kei erg. We hadden ook wel een beetje pech, want de hut zat al vol onvriendelijke belgen. We konden er niet meer bij.

We hebben onze tent dan maar opgezet naast de hut. Daarna hebben we in onze voortent pasta met pesto gekookt en hebben we dit opgegeten in onze tent. Buiten was het ijskoud en er was nergens hout voor een kampvuur te maken.

Na het eten hebben we nog wat foto’s getrokken van de prachtige sterrenhemel en zijn we op tijd gaan slapen, want morgen hebben we opnieuw een zware dag op de planning.

05 Sep 2015

Dag 3

Vandaag hadden we onze wekker gezet om 7u. Eerst hebben we alles ingepakt, zodat we zo snel mogelijk konden vertrekken naar Grbaja, het begin van onze wandeling. Charlotte had veel last van de honden. De kleine hond ging op haar rugzak liggen enzo. Ik denk dat de honden haar gaan missen.

Na lang zoeken hebben we Grbaja dan toch gevonden. De wandeling begon met een serieuze stijging in een bos. Daarna kregen we een prachtig uitzicht van een vallei te zien, deed ons denken aan het landschap van de teletubies.

Na een tijdje zagen we rotsen aan de linkerkant van onze pad. Den Benny wou weer extreem doen en klom daar op. Omdat hij zei dat het uitzicht zo zot was, ben ik hem gevolgd. Charlotte is langs de gewone pad gegaan. Na een hele tijd sukkelen en klauteren zagen we haar ineens luieren in het zonnetje bovenop een berg. Toen we daar aankwamen kregen we van haar als beloning een heerlijk Napoleoneke Framboise (Quote Charlotte: “Net een engeltje dat op onze tong piste!”).

Een beetje verderop hadden we de top van de berg al bereikt. Hier kregen we een prachtig uitzicht te zien.

image

image

image

image

De terugweg naar het dorpje was heel snel, maar niet echt ongevaarlijk. We hebben zelfs stukken gelopen, omdat het leuk was.

Terug aangekomen in het dorpje, zijn we zo snel mogelijk naar Zabljak vertrokken. Op het begin konden we rijden op een snelweg. Om een heel stuk af te snijden, moesten we afslagen op een zandpadje. Dit was niet zo leuk om op te rijden. Wanneer we tegenlingers tegenkwamen, was het moeilijk ze te passeren omdat de weg zo smal was. Ook zaten er 1000 putten in de weg en stond er soms een koe in het midden van de baan. Al goed hadden we zo’n goede roadtrip muziek, de Dire Straits en piratenmuziek.

Terug op de grote baan paseerde we de Tarra brug. Hier zijn we even gestopt voor van het uitzicht te genieten.

Aangekomen in Zabljak zijn we op zoek gegaan naar een slaapplaats. Omdat het weer er niet goed uitzag waren we op zoek naar een hostel of een bungalo, dit was niet zo eenvoudig te vinden. In Zabljak zijn heel veel toeristen, hierdoor waren de meeste dingen al volzet.

Na een tijdje zijn we maar iets gaan eten in een plaatselijk restaurantje, zodat we met WIFI verder konden zoeken naar een slaapplaats.

Uiteindelijk hadden we iets gevonden, een camping waar ook bungalo’s waren. We kwamen er aan om 21u, de receptie van de camping was open tot 22u maar er was niemand aanwezig. Ondertussen begon het hevig te onweren. Om 22u was er nog steeds niemand aan de receptie, we hadden dus geen slaapplaats.

Twee buschauffeurs die ook op de camping verbleven, Jeristoff en de andere zijn naam weten we niet, boden ons een slaapplaats aan. Ze begrepen ons probleem, want hadden vorig jaar net hetzelfde meegemaakt toen ze de Balkan rondtrokken. We mochten in hun appartement op de grond slapen. Super lief!